Pierwsze nocne hipo

Pewnie jak wielu z nas, na początku odczuwałam stałą presję, by co 5 minut mierzyć cukier. Nie wystarczała mi świadomość poziomu glikemii na czczo i dwie godziny po posiłku. Zadręczałam się przewidywaniem, co się dzieje w tzw czasie "pomiędzy".

Hm, ok... skoro dwie godziny po jedzeniu jest 125mg%, to ile było w godzinę, a ile tuż po? Czy na pewno w żadnym punkcie cukier nie wahnął się powyżej 135mg%? A co jeśli wyskoczyło ponad próg nerkowy i czy było to punktowo, czy utrzymywało się przez jakiś czas i co się w związku z tym popsuło w moim organizmie?

Można założyć z pewnym marginesem błędu, że szał na monitorowanie "pomiędzy" po pewnym czasie mi minął. Stale jednak nie mogłam pozbyć się lęku o cukier w nocy. Naczytałam się o nocnych niedocukrzeniach i zwłaszcza te niewyczuwalne pachniały mi grozą. Niefajnie jest się budzić ze zużytą strzykawką od Glukagonu i zatroskaną twarzą bliskiej osoby przy boku. Z drugiej strony założyłam sobie, że to cukrzycę dostosuje do życia, a nie życie do cukrzycy.

W życiu miałam zawsze dwa źódła endorfin - słodycze i seks. To pierwsze byłam zmuszona ograniczyć, ale tego drugiego sobie nie dam. Hell no! Więc tego dnia, jak każdego innego, zjadłam porządną kolację, podałam odpowiednio zmniejszoną dawkę insuliny pod intensywny wysiłek fizyczny :D i oddałam się temu, co tygryski lubią najbardziej :P Przy pomiarze przed snem glukometr wyświetlił 84mg%. Zdążyłam pochwalić się za cukier jak u zdrowych, odpędzić natrętną myśl, że Lantus może nie tylko podtrzymuje, ale również i zbija, i zapadłam w głęboki sen szczęśliwego człowieka.

Sen rozwijał się dość obiecująco, wzbogacony o ciekawe wątki erotyczne :D Gdy miłą historię zastąpiła krwawa makabreska, cukier zapewne leciał na łeb na szyję. Co ciekawe już we śnie włączyła się moja świadomość i wiedziałam, że muszę się obudzić. Zaczęłam krzyczeć, próbując przedrzeć się ze snu do jawy, aby ktoś mnie stamtąd wyrwał. Wrzeszczałam, ale nie mogłam wydobyć głosu (typowy sen z niemym krzykiem, bądź z ucieczką w miejscu). Wtedy  zaczęło się to najgorsze uczucie, którego już kilka razy niestety zdarzyło mi się doświadczyć - sen we śnie. Śniło mi się, że ten koszmar mi się śni, a leżący obok mnie ukochany mnie z niego wybudził, tj śniło mi się dokładnie to, co chciałam w tym momencie by uczynił . Koszmar - chcesz się wybudzić, a nie możesz. Trochę tak jakbyś próbował wydostać się z bagna, które Cię wciąga, brrr. W końcu jednak przedarłam się z krzykiem, chłopak mnie usłyszał i potrząsając mną na wszystkie strony, zdołał mnie wyrwać z tej masakry. Łatwo się domyślić, że glukometr wypluł wynik 43mg%...

Pierwszy raz tak wyraźnie doświadczyłam zagrożenia życia. Naprawdę to są sekundy. Od tego czasu zwalczam nową paranoję - strach przed zaśnięciem i nadmierne zmniejszanie dawki insuliny pod kolację. Czasem z miernym skutkiem, wczoraj przesadziłam i przed snem wyskoczyło 256mg%

Na koniec wątek humorystyczny :D Sen we śnie miał też swój wesoły wariant. Wiele razy śniło mi się, że wyłączam budzik, wstaje i idę do łazienki i nie mogłam zrozumieć, czemu wokół stoją ludzie i wrzeszczą na mnie, że mam podnieść tyłek, bo się spóźnię na zajęcia - przecież już dawno wstałam:! D